ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΘΕΑ

Φορέων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ΑΙΔΩΣ ; Ντρέπομαι και λυπάμαι για όσα συμβαίνουν. Λυπάμαι για όσα βλέπω και όσα ακούω, για όσα συμβαίνουν και θα ξανασυμβούν. Λυπάμαι για όλους εκείνους που ακούω να μιλούν δημόσια, λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να φωνάξω από την αδικία που με πνίγει. Ντρέπομαι γιατί αφήνω όλους αυτούς να μιλούν στο όνομα μου – μια και είμαι η σιωπηλή κοινή γνώμη- ντρέπομαι γιατί συγκρατώ την οργή και την πνίγω στην ωριμότητα της γνώσης, ντρέπομαι γιατί βλέπω την καταστροφή της πατρίδας μου και δεν μπορώ να αντιδράσω όπως δεν αντέδρασα όταν καταστρέφονταν η πόλη που λατρεύω, η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ντρέπομαι και λυπάμαι γιατί θα ξεχάσω, γιατί θέλω να ξεχάσω, γιατί πρέπει να ξεχάσω τον δεκαπεντάχρονο, που έπεσε νεκρός από μια σφαίρα, που προήλθε από ένα όπλο, που βρισκόταν στα χέρια ενός ανθρώπου, που θα έπρεπε να προφυλάσσει την «έννομη τάξη». Λυπάμαι που ο θάνατος ενός αθώου παιδιού έγινε η αφορμή για τόσες καταστροφές. Λυπάμαι που τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά...

Απεργία ; Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω…. Να απεργήσω; Μπα δεν είναι ώρα για απεργίες, εγώ είμαι ένας φιλήσυχος νοικοκυραίος. Άλλωστε που καιρός για απεργίες τώρα ειδικά που ένα μεροκάματο, τι ένα, ένα και μισό είναι πια, είναι πάρα πολύ για να λείψει από εμένα και την οικογένειά μου. Μήπως θα μου το δώσουν αυτοί που φωνάζουν. Αυτοί δεν έχουν να πληρώσουν δάνεια, κάρτες, φροντιστήρια. Μπα καλύτερα να πάω για μάθημα, άλλωστε ποιος θα απεργήσει; Άσε που αυτό το μήνα έχουμε κι έκτακτα έξοδα… έχουμε κι εκλογές… μπα που καιρός για περιττά έξοδα. Στο κάτω, κάτω τι τους πληρώνουμε τους συνδικαλιστές; Ας απεργήσουν αυτοί. Το αποφάσισα θα πάω σχολείο… πως θα αφήσω τα παιδιά για μια ακόμα μέρα χωρίς μάθημα, θα μείνω πίσω στην ύλη. Πρέπει να πάω. Θα απογοητευτούν αν δεν πάω. Από εμένα άλλωστε περιμένουν να μάθουν… τα λυπάμαι τα καημένα, αν δεν τους διαβάσω το βιβλίο και δεν τους εξηγήσω τα βασικά σημεία που να μπορέσουν μόνα τους να βρουν τα ουσιώδη; Έχω να κάνω και ένα άγνωστο… δύσκολο ...