Φορέων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ΑΙΔΩΣ ; Ντρέπομαι και λυπάμαι για όσα συμβαίνουν. Λυπάμαι για όσα βλέπω και όσα ακούω, για όσα συμβαίνουν και θα ξανασυμβούν. Λυπάμαι για όλους εκείνους που ακούω να μιλούν δημόσια, λυπάμαι γιατί δεν μπορώ να φωνάξω από την αδικία που με πνίγει. Ντρέπομαι γιατί αφήνω όλους αυτούς να μιλούν στο όνομα μου – μια και είμαι η σιωπηλή κοινή γνώμη- ντρέπομαι γιατί συγκρατώ την οργή και την πνίγω στην ωριμότητα της γνώσης, ντρέπομαι γιατί βλέπω την καταστροφή της πατρίδας μου και δεν μπορώ να αντιδράσω όπως δεν αντέδρασα όταν καταστρέφονταν η πόλη που λατρεύω, η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ντρέπομαι και λυπάμαι γιατί θα ξεχάσω, γιατί θέλω να ξεχάσω, γιατί πρέπει να ξεχάσω τον δεκαπεντάχρονο, που έπεσε νεκρός από μια σφαίρα, που προήλθε από ένα όπλο, που βρισκόταν στα χέρια ενός ανθρώπου, που θα έπρεπε να προφυλάσσει την «έννομη τάξη». Λυπάμαι που ο θάνατος ενός αθώου παιδιού έγινε η αφορμή για τόσες καταστροφές. Λυπάμαι που τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά...